Периодот без сексуални односи е дел од животот на многу луѓе, без оглед дали станува збор за свесна одлука или сплет на околности. Иако таквата фаза може да биде фрустрирачка за оние кои активно бараат партнер, таа носи и одредени физички и психолошки последици, пишува LADbible.
Промени во нивото на хормоните
Д-р Али Новицки, гинеколог и акушер која ја основала организацијата „Вежбање интимност“ за помош на паровите да ја зајакнат интимноста, објаснува како апстиненцијата влијае врз поединци.
„Апстиненцијата од сексуалната активност може да има различни ефекти врз поединците, и физички и емоционално. Еден од најдиректните ефекти може да биде промена во нивото на хормоните. Познато е дека редовната сексуална активност го стимулира лачењето на одредени хормони, како што се окситоцин и ендорфин, кои се поврзани со чувството на среќа и намалување на стресот. Затоа, апстиненцијата од секс може да доведе до намалени нивоа на овие хормони“, објаснува д-р Новицки.
Влијание врз физичкото здравје
Покрај промените во расположението, недостатокот на секс може да има и други последици. На пример, жените може да доживеат вагинална болка. Од друга страна, истражувањата сугерираат дека редовниот секс е добар за здравјето.
Студија објавена во Европскиот журнал за превентивна кардиологија покажала дека интимниот однос отприлика еднаш неделно е поврзан со околу 10 % помал ризик од смртност како резултат на срцеви заболувања и за 44 % ја намалува смртноста поради други причини. Редовниот сексуален однос може да помогне и во борбата против стресот.
Предности на апстиненцијата и статистика
Сепак, апстиненцијата има и свои предности. Пред сè, значително го намалува ризикот од сексуално преносливи болести. Одлуката за апстиненција може да биде и свесен избор, на пример поради религиозни верувања или едноставно недостаток на интерес.
Според анкета спроведена од YouGov, околу 30 проценти од луѓето во Обединетото Кралство се изјасниле како сексуално неактивни. Овој процент вклучувал околу 20 проценти од луѓето на возраст меѓу 40 и 44 години, зголемувајќи се на 57 проценти кај луѓето над 74 години.
