Иако врската помеѓу децата и домашните миленици често се смета за корисна, едно ново шпанско истражување покажува дека влијанието на животните врз менталното здравје на децата е комплексно. Според студијата, видот на животното и доследноста на соживотот со миленикот можат да бидат важни фактори. Во истражувањето учествувале речиси 1.900 семејства, а резултатите сугерираат дека одговорот не е едноставно „да“ или „не“, пишува MadeForMums.
Методот и првичните наоди
Научниците користеле податоци од долгорочниот шпански проект INMA, кој го следи здравјето и развојот на децата од бременоста до шестата или седмата година. Од речиси 1.900 вклучени семејства, 52,3% имале домашно милениче во одреден момент. Најчести биле кучињата (19,1%), мачките (8,7%), птиците (14,8%) и други животни како што се хрчаци, зајаци, желки и риби (28,6%).
Првичната анализа покажала изненадувачки резултат - децата кои никогаш не живееле со домашно милениче имале најдобри показатели за ментално здравје. Но, кога истражувачите вклучиле други фактори во пресметката, како што се социјалниот статус, полот, возраста и местото на живеење, оваа разлика исчезнала. Немало јасна разлика помеѓу децата без домашни миленици и оние кои живееле со животни постојано или повремено.
Влијанието на видот на животното
Едно од специфичните наоди се однесува на мачките. Студијата забележа дека соживотот со мачка на возраст од четири или пет години бил поврзан со почести проблеми со менталното здравје кај децата. Сепак, истражувачите предупредуваат дека ова не докажува причинско-последична врска, бидејќи и други фактори кои не биле мерени би можеле да влијаат на резултатите.
Како можни објаснувања, тие го наведуваат начинот на кој мачките комуницираат со луѓето и причините поради кои семејствата ги избираат. Се споменува и мала можна поврзаност со токсоплазмоза. Станува збор за инфекција почеста кај мачките, која во некои студии е поврзана со промени во однесувањето и нарушувања како што се биполарно растројство и шизофренија.
Од друга страна, кај децата кои живееле постојано со животни како што се хрчаци, зајаци, желки или риби, бил забележан заштитен ефект. Животот со овие животни во раното детство се чини дека имал позитивен ефект и кај момчињата и кај девојчињата.
Емоционална поддршка и развој на вештини
Домашните миленици можат да играат важна улога во емоционалниот свет на детето. Врската со животно обезбедува утеха и можност за развој на социјални и емоционални вештини. Соживотот со миленик може да им помогне на децата да научат да ги контролираат своите емоции и да се смират, да развијат одговорност и емпатија и подобро да ја разберат невербалната комуникација.
Преку грижата за домашното милениче, децата исто така практикуваат просоцијално однесување и наоѓаат утеха кога родителите или старателите не се во близина, а заедничкиот интерес може да ги зајакне семејните врски. Научниците претпоставуваат дека помалите животни како што се рибите, желките и хрчаците можат да обезбедат стабилни и едноставни можности за учење за одговорност, емпатија и самоконтрола.
Важноста на доследноста во односот
Студијата, исто така, открила дека децата кои живееле со мали животни како што се хрчаци, зајаци или риби цело време имале подобри резултати од оние кои имале само повремен контакт со нив. Ова сугерира дека долгорочната врска со животното може да биде покорисна, иако авторите на студијата нагласуваат дека се потребни повеќе истражувања за да се разберат точните причини.
Наодите за кучињата и птиците биле помалку јасни. Авторите објаснуваат дека една од причините е тоа што студијата била фокусирана на многу раното детство, период кога емоционалните врски со животно можеби сè уште не биле целосно формирани.
Што значи ова за родителите?
Дали ова значи дека треба да имате домашно милениче? Не мора. Студијата не докажува дека поседувањето домашно милениче ќе спречи проблеми со менталното здравје, ниту пак препорачува одреден вид животно како подобро за благосостојбата на детето.
Пред сè, наодите покажуваат дека природата на односот помеѓу детето и животното е важна, како и возраста на детето и целокупната семејна средина. Истражувачите нагласуваат дека се потребни повеќе студии кои на подолг период би ги следеле постарите деца и развојот на нивниот однос со домашните миленици.
За родителите кои размислуваат за нов член во семејството, овие резултати служат како потсетник. Животното треба да се набави затоа што се вклопува во динамиката на домаќинството, а не да се смета како алатка за подобрување на менталното здравје на детето.
