Средношколките беа уапсени за учество во јануарските протести против режимот, по што нивната мајка Марзие Нурмохамади помина четири месеци барајќи ги во болниците и државните институции, пишува Гардијан.
Кога нивната мајка конечно ги посети во затворот Довлатабад во Исфахан во мај, девојчињата беа непрепознатливи. Нивниот братучед Масуд Нурмохамади, кој живее во САД, рече дека нивните лица биле модринки, а косата им била искината додека биле влечени по подот. На Таране ѝ се заканувале дека чуварите ќе ја силуваат нејзината сестра пред неа ако не потпише признание.
Во меѓувреме, иранските судови ги објавија своите пресуди. Таране беше осудена на смрт за учество во протестите, а Ромина доби 25 години затвор. Семејството оттогаш не ги видело. Причината за различните казни не е јасна, а роднина на близнаците вели дека му е тешко да разбере каков било потег на режимот.
Иран егзекутира повеќе од 500 луѓе оваа година
„Тие дури и не ги почитуваат сопствените закони. Постои рок од 18 дена за адвокат да поднесе жалба, но во многу неодамнешни случаи на егзекуции тоа не се случило. Тие само ја изрекуваат казната, ги земаат децата и ги обесуваат. Ништо од тоа нема смисла“, рече Нурмохамади.
Тој верува дека Таране е осудена на смрт со бесење токму затоа што е очигледно невина. „Доволно е да се погледне во нејзините очи за веднаш да се види колку е добра личност. Мислам дека сакаат да ги заплашат луѓето со пораката: Гледајте, без разлика колку сте добри и невини, можеме да ве фатиме, затоа не излегувајте повеќе на улица“, рече тој.
И покрај логистичките тешкотии од војната со САД и Израел што започна во февруари, Иран егзекутираше повеќе од 500 луѓе оваа година. Меѓу нив се најмалку 29 лица поврзани со антивладините протести во јануари. Најмалку 16 жени беа погубени.
„Семејството не знаеше каде се. Ги бараа насекаде.“
Стотици други демонстранти беа осудени на смрт или чекаат обвиненија за смртна казна, вклучувајќи повеќе од 70 во Исфахан. Минатиот месец, Велика Британија и 30 други земји издадоа заедничка изјава во која ги осудуваат егзекуциите на демонстрантите. Во изјавата се наведува дека тоа е обид за потиснување на отпорот.
Нурмохамади, здравствен ИТ професионалец кој се пресели во САД од Иран пред 22 години, одлучи јавно да излезе и покрај тоа што добиваше смртни закани преку СМС-пораки и социјални медиуми. Испраќачите тврдат дека ја знаат неговата домашна адреса, но тој вели дека случајот на неговите братучеди треба да ја зајакне решеноста да се стави крај на исламскиот режим.
Сестрите, кои сега се во своите 20-ти години, се придружија на протестите на 8 и 9 јануари во Исфахан. Еден месец подоцна тие беа уапсени без објаснување, со вреќи преку главите. „Семејството не знаеше каде се. Ги бараа насекаде, по судови, болници.
„Не поминува ни секунда, а да не ја видам мајка ми како плаче“
Потоа тетка ми доби повик: Девојките се со нас, дојдете во затворот да ги видите“, рече тој. Средбата беше шок за мајката. Таа не ги препозна сопствените деца: беа претепани, со отечени лица и тела полни со модринки, со скршени лакти, зглобови и стапала.
Косата им беше речиси целосно искината. Потоа мајката дозна дека се во самица. На Марзие Нурмохамади не ѝ беше дозволено да присуствува на судењето. Адвокатите на сестрите велат дека Таране на суд изјавила дека сите признанија биле изнудени со тортура.
Според достапните информации, не се презентирани докази дека сестрите учествувале во насилството. Пред јануари, тие никогаш не биле на протести. „Мајка ми живее со мене“, рече Нурмохамади. „Не поминува ни секунда, а да не ја видам како плаче“, рече тој.
